sobota, 17 stycznia 2015

Koziołek treningowy domowej roboty

Szkolenie czworonoga bywa czasochłonnym zajęciem.
Do szkolenia potrzebne są również różne akcesoria - od zwykłej smyczy zaczynając, na sporych przeszkodach kończąc.
Jednym z akcesoriów jest aport w postaci drewnianego koziołka.


Powyżej jest pokazany najpopularniejszy kształt, wykonany z jednego kawałka drewna.Oczywiście kształty mogą być różne - większe, mniejsze; z dłuższym lub krótszym gryfem; z wyższymi lub niższymi bokami - zależnie od potrzeb i wielkości głównego użytkownika.
Akcesorium takie, to jednorazowy wydatek od 50 do 80 PLN... do następnego razu.
Oczywiście można też kupić aport z grupy "lepszych" - z twardszym i/lub wymiennym gryfem.
Ale, jeśli ktoś posiada odrobinę zdolności manualnych i podstawowe narzędzia, a przy tym ma dwa dni wolnego czasu ;-), może wykonać sobie taki aport sam.

Bierzemy więc kawał deski, miarkę, ołówek i wyżynarkę.
Zastosowałem deskę grubości 32 mm, która została mi z balustrady. Z tejże deski wycinamy kwadraty o boku 12 cm. Większa długość boku może spowodować, że całość będzie niewygodna do trzymania przez psa - ale oczywiście jest to kwestia indywidualna i dobór wymiarów należy przeprowadzić indywidualnie dla własnego czworonoga.
Dodatkowo, przed dobraniem wymiarów, należy pamiętać (o czym wspominam jeszcze na samym dole), że w przypadku chęci posiadania koziołka regulaminowego, takowy powinien mieć również odpowiednią wagę.




 Aby koziołek nie był bardzo kwadratowy, posiłkując się 45 stopniową ekierką, odcinamy rogi formując ośmiokąt.

Gryf wykonujemy z walca, najlepiej z w miarę twardego drewna, co ma ograniczyć podgryzanie aportu. Średnica gryfu powinna wynosić około 3,5 - 4 cm.
W tym wypadku właściwym dawcą materiału okazał się być trzonek od szpadla (około 36 mm średnicy). Wybieramy odcinek o równej średnicy na całej długości. Z pokazanego poniżej szpadla da się wykonać około 4 gryfów - w sam raz na części zamienne ;-) Długość gryfu powinna wynosić około 10 - 11 cm.
Im mniejsza długość, tym mniejsze problemy z nauczeniem psa trzymania centralnie. Ale zbyt mała długość spowoduje, że koziołek nie będzie mógł być pewnie złapany, bo będą problemy ze zmieszczeniem całej mordy łącznie z faflami ;-)



W walcu wiercimy współosiowo na wylot otwór.
Do tego celu najlepiej nadawałaby się tokarka lub wiertarka kolumnowa - aby można było zachować współosiowość na całej długości. Niestety do dyspozycji miałem tylko wiertarkę ręczną - co przyczyniło się do niedokładnego zgrania otworów wierconych z obydwu stron. Otwór wiercony początkowo na pręt fi 6 musiał zostać powiększony do fi 8 aby dało się zmieścić pręt fi 6 ;-)


W obydwu bokach wiercimy również współosiowo otwór - tym razem wystarczyło już tylko fi 6 ;-)
Po obydwu stronach centralnego otworu wywierciłem jeszcze dwa mniejsze, które w założeniu miały posłużyć do zamocowania kołków uniemożliwiających obracanie się boków względem siebie.


Przycięte boki szlifujemy wygładzając głównie krawędzie czołowe. Zastosowanie szlifierki znakomicie przyspieszyło operację.



Następnie całość wykańczamy, już ręcznie, papierem ściernym 120.


A tu boki, już odpylone i przygotowane do lakierowania.


Po wyschnięciu warstwy, przeszlifowujemy ją delikatnie papierem 120 i nakładamy kolejną.
Poniżej, boki po trzech lakierowaniach.
Gryf pozostawiamy niepolakierowany.


Całość wstępnie składamy i na czole gryfu odciskamy punkty odpowiadające położeniu kołków. Następnie w miejscach tych wiercimy otwory.


Koziołek składamy ponownie i określamy długość szpilki, którą następnie przycinamy.
Uwzględniamy przy tym oczywiście długości nakrętek i podkładek pod nimi. Dobrze jest wybrać podkładkę z większym kołnierzem, aby lepiej rozłożyć nacisk wokół otworu i nie spowodować nadmiernej deformacji drewna po skręceniu.


Gotowy prototyp aportu wygląda tak:



Wnioski końcowe, jakie mi się nasunęły po wykonaniu całości to:

1) ponieważ całość powinna być dość silnie skręcona razem - w końcu przedmiot ten będzie rzucany i szkoda byłoby, żeby się rozpadł - zastosowanie z każdej strony aż dwóch kołków przeciwdziałających obracaniu się boków jest nieco na wyrost. Powinien wystarczyć jeden mniejszy kołek osadzony od środka boku na klej;

2) powyższe spowoduje, że na zewnątrz nie będzie widać łepków od wkrętów, co nada całości bardziej estetyczny wygląd;

3) a powyższe z kolei spowoduje, że będzie miejsce na podcięcie miejsca, w którym znajduje się podkładka i wpuszczenie całości (razem z nakrętką) lekko do środka boku, co jeszcze polepszy wygląd i nieco wartości użytkowe - w końcu nic nie będzie wystawać;
Natomiast do wywiercenia otworu o odpowiedniej głębokości i nie przesadzeniu przy tym - bo zbyt głęboki otwór zmniejszy odporność mechaniczną boku - przydatna już będzie wiertarka kolumnowa z ogranicznikiem głębokości wiercenia i odpowiedni frez lub wiertło do drewna zbierające materiał równo z całego czoła otworu;

4) do skręcenia całości została zastosowana szpilka z nakrętkami samokontrującymi po obu stronach. Ponieważ szpilka jest schowana w całości w środku, podczas skręcania będzie się ona obracać, co spowodowało nierówne skręcenie - nakrętki nie są nakręcone równo, bo jedna stawiała nieco większy opór, niż druga. Należałoby zastosować albo śrubę, albo też przed skręceniem nakręcić jedną nakrętkę smarując jej gwint klejem. Tym sposobem, po wyschnięciu kleju, będzie można całość skręcić obracając tylko drugą nakrętkę.

Powyższy koziołek waży około 530 g. Jeśli miałby być używany na egzaminach, jego waga powinna odpowiadać regulaminowej (najczęściej 650 g).

wtorek, 30 grudnia 2014

Opera była, ale się zmyła... a żyć trzeba

Tytuł może nie do końca jasny dla większości tych, którzy tu przypadkiem trafią, ale oddający to, co o tej sprawie myślę.
Dla porządku, jednak od początku.
Dawno, dawno temu, była sobie przeglądarka Opera. Kiedy ją odkryłem, była w wersji 5. Wikipedia, której - nota bene - wówczas nie było twierdzi, że było to w roku 2000. Ewenementem z dzisiejszego punktu widzenia był fakt, że wówczas była produktem komercyjnym i dynamicznie się rozwijała.
Lata mijały, pojawiały się nowe wersje tej przeglądarki, w międzyczasie wersja na PC stała się całkowicie darmowa (brak istniejącego wcześniej banera reklamowego), ale mimo tego, że była to funkcjonalnie najbogatsza przeglądarka na rynku, do tego najbardziej konfigurowalna pod względem wyglądu, nigdy nie zdobyła takiej popularności, jak (w kategorii przeglądarek alternatywnych w stosunku do IE) najpierw Firefox, a później Chrome.
Wg statystyk w3schools.com było to ciągle poniżej 2%.
Być może głównym problemem były wieczne problemy z kompatybilnością z niektórymi witrynami. A może powodem był kiepski marketing? Teraz ciężko jest to tak do końca stwierdzić.
Opera Software reklamowała tę przeglądarkę (i również stała na stanowisku), że przeglądarka powinna przede wszystkim "trzymać" standardy internetowe i wyświetlać strony zgodnie z nimi.
Niestety rzeczywistość, jak zawsze była nieco bardziej okrutna. Liczba witryn internetowych, które nie trzymały żadnych standardów, była (i nadal jest) zatrważająca. Wówczas często jedyną przeglądarką, na której testowane było wyświetlanie witryny, był Internet Explorer. Nikt nie przejmował się aż tak standardami.
Dopiero później Opera Software, jako "protezę" do modułu renderującego Presto, zaczęła stosować wkładki w JavaScript aby poprawiać wyświetlanie niektórych bardziej popularnych witryn.
Zasadniczo, Opera posiadała te same problemy aż do swojej ostatniej, dwunastej wersji, wydawanej w latach 2011-2013.
Mimo to, przynajmniej dla mnie, była to - przez te wszystkie lata - główna i ulubiona przeglądarka internetowa - głównie ze względu na swoją konfigurowalność oraz liczbę dodatkowych funkcji, które przez te lata wykorzystywałem. Wśród zalet były:
  • gesty myszy
  • możliwość dowolnej konfiguracji skrótów klawiaturowych
  • klient pocztowy
  • czytnik kanałów RSS i Atom
  • w pełni konfigurowalne wyszukiwarki wybierane z paska adresu dowolnie zdefiniowanym skrótem
  • bloker elementów strony
  • menedżer haseł
  • obsługa kart prywatnych
  • zakładki
  • narzędzia developerskie (Dragonfly)
  • możliwość zapisania sesji (stanu kart)
  • szybkość działania
  • praktycznie dowolność w konfiguracji interfejsu (położenie i wygląd pasków narzędzi)
  • możliwość zapisania lub natychmiastowego otwarcia ściąganego pliku
  • Speed Dial
Wadę w postaci nieprawidłowej interpretacji treści na stronie dawało się często obejść przy pomocy maskowania nazwy i wersji przeglądarki, co było konfigurowalne oddzielnie dla każdej witryny. Po zamaskowaniu jako Internet Explorer lub Firefox, większość niedziałających poprawnie witryn, była wyświetlana poprawnie. Z perspektywy czasu mógłbym nawet pokusić się o stwierdzenie, że dla szarego użytkownika przeglądarki internetowej, nie był to szczególnie widoczny problem zwłaszcza, że kompatybilność stron była "wewnętrznie" poprawiana przy użyciu wcześniej wymienionych skryptów w JavaScript - ale była to dla twórców przeglądarki praca syzyfowa.

I tak, po wielu latach, podjęto decyzję o tym, że Opera musi zmienić moduł renderujący i w efekcie, Presto z Opery 12 został zastąpiony WebKit'em w Operze 15.
Społeczność zgromadzona wokół Opery miała nadzieję, że połączenie funkcjonalności dojrzałej Opery 12 z nowoczesnym modułem renderującym używanym przez przeglądarkę Chrome, da doskonały rezultat.
Niestety, jak się potem okazało, Opera 15 była całkowicie nową, ascetyczną przeglądarką, która bazowała na Chrome nie tylko modułem renderowania stron internetowych, ale również funkcjonalnością. Złośliwi twierdzą, i nie bardzo mijają się z prawdą, że Opera 15 to Chrome ze zmienionym znaczkiem.
Ze starej Opery nie zostało nic. Ani wygoda użytkowania, ani funkcjonalność, ani nawet menedżer zakładek. Cóż... Opera Software wyrzuciła do kosza ponad 10 lat rozwoju produktu i zaczęła od zera.

A ja... do niedawna używałem ostatniej Opery 12.17 ale, ponieważ ma ona coraz większe problemy z wyświetlaniem niektórych stron (facebook.com jest tu najlepszym przykładem) jako, że WWW ewoluuje, zaś Presto nie jest rozwijany, zacząłem rozglądać się za inną przeglądarką.
Mając swoje, wypracowane przez lata na Operze nawyki, rozważałem w zasadzie trzy przeglądarki, każdą się przez chwilę bawiąc. Była Opera Dev (chyba wersja 26 - nadal się toto do niczego nie nadaje porównując ze "starą" Operą - i ten stan potrwa jeszcze chyba z parę lat), był Firefox i był Chrome. IE nawet nie próbowałem używać dłużej - mimo, że w obecnej wersji jest to przeglądarka całkowicie inna, niż jeszcze kilka lat temu.
Jako, że filozofia Firefoksa (dostępność rozszerzeń funkcjonalności) była najbliższa moim potrzebom (w końcu chciałem zrobić to tak, aby mieć coś a'la Opera ;-)), a jednocześnie ognisty lisek przez wiele lat był najbardziej popularną i uznaną przeglądarką na rynku (co wpływa na przyzwyczajenia jeśli chodzi o testowanie z różnymi witrynami), został on moją nową główną przeglądarką.
Niestety, do pełnej funkcjonalności, jakiej wymagałem, musiałem doinstalować nieco rozszerzeń.
Obecnie zainstalowane są:
  • AdBlock Plus + Element Hiding Helper
  • Bamboo Feed Reader
  • FireGestures
  • Ghostery
  • Gmail Notifier
  • Greasemonkey
  • Paste and Go Hotkey (Keyboard Shortcut)
  • Prywatna Karta
  • Speed Dial
Pomimo zainstalowania powyższych, nadal brakuje mi:
  • lokalnego klienta pocztowego (wiem, wiem, jest Thunderbird - kiedyś też tego nie rozumiałem, ale odkąd mam na jednym komputerze służbowego Outlooka, drażni mnie trzymanie jeszcze jednego programu pocztowego). Na razie proteza w postaci Gmail Notifier jest do przełknięcia, choć interfejs GMail nie jest tak wygodny, jak lokalny klient okienkowy.
  • konfigurowalnych wyszukiwarek - miałem na przykład słownik polsko-angielsko-polski z witryny bab.la podpięty pod ciągi znaków "en" i "pl". Wystarczyło w pasku adresu wpisać "en mleko", żeby dowiedzieć się, jak po angielsku jest mleko ;-) Bardzo wygodne - bo, przede wszystkim, szybkie.
    Wygląda na to, że da się to zrobić, bo przypadkiem istnieją dodatki słownika bab.la dla translacji EN-PL i PL-EN dla liskowej wyszukiwarki. Można też zdefiniować słowo kluczowe i automagicznie działa wyszukiwanie z paska adresu :-)

Na razie to tyle.
Nowa Opera (aktualnie w wersji 25), ma również bogatą bibliotekę rozszerzeń i jestem pewien, że również dałaby radę lepiej lub gorzej zastąpić starą. Ale jak zwykle, gdzieś musi być dodatkowa łyżeczka dziegciu, którą w tym przypadku stanowi okienko zapisywania plików.
Otóż w nowej Operze nie da się (z powodu udokumentowanego widzimisię developerów) otworzyć właśnie ściąganego pliku. Jedyną akcją jest Zapisz, a potem mogę sobie kliknąć w folderze, w którym następuje zapisywanie. A potem... mogę sobie co jakiś czas te pliki usuwać.
A o ile prościej było po prostu kliknąć Otwórz - plik był w lokalizacji tymczasowej, a po zamknięciu był automatycznie usuwany. Widać było to mało intuicyjne i generowało "confusion", jak to gdzieś przeczytałem na blogu developerów nowej Opery...